چند روزه که بدجوری با خودم درگیر شدم و هر چی بیشتر فکر میکنم کمتر پیدا میکنم . نه این  که نباشه ، هست ولی کمیابه . من میگم تو دنیا هیچ چیز قشنگتر از این نیست که آدمها ،  همدیگر رو ، فقط واسه خاطر وجود خودشون دوست داشته باشند و نه هیچ چیز دیگه .  من میگم دوست داشتن نباید تاریخ مصرف داشته باشه ! اگر کسی رو دوست دارید ، خود  خودشو دوست داشته باشید و اگر شما رو دوست دارند ، کاری کنید که خود خودتون رو دوست  داشته  باشند .  ولی چیزی که من دیدم و برام مثل روز روشنه اینه که اگه یک سری از  وابستگیها نباشه ، خیلی از این دوست داشتن ها ، پذیرائی ها ، مهمونی دادنها ، قربون صدقه  رفتن ها ، احترام   گذاشتن ها ، سر فرود آوردنها و ... رنگ می بازه و از بین میره . خوب فکر  کنید و به من پاسخ  بدید . چند تا استاد دانشگاه سراغ دارید که اگه یک روز تو خیابون دیدید ،  فوری از تو تاکسی  پیاده بشید و با خوشحالی بهش سلام کنید . چند تا رئیس میشناسید که  پس از بازنشستگی ، باز هم  کارمندا و همکارها ،  احوالشو بپرسند . کدوم درجه دار رو دیدید  که بدون یونیفورم به مدرسه فرزندش یا اداره ای جائی رفته باشه و نگفته باشه که من فلانی  ام . من میگم باید به رفتارهای یک آدم  احترام گذاشت نه به عنوانهاش . بیائید اگر یک نفر رو  دوست داریم ، وقتی که به هر دلیل اون وابستگیها از بین رفت ، باز هم دوستش داشته باشیم . اینهمه پراکنده گوئی من  هم دلیل داره و  اون اینه که دلم بدجوری شکست وقتی دیدم یک آدم تا وقتی که زنش زنده بود روی سر و  چشم  خانواده همسرش جا داشت و وقتی که زنش دیگه نبود ، سر کوچه پدرزن سابقش تو سرما  ایستاده بود تا دخترش رو موقع مدرسه رفتن ببینه . از کله سحر اونجا بود و کلاه رو جوری رو  سرش کشیده بود که کسی اونو نبینه و شاید هم از  سرما بود ! . حتی اجازه نداشت یک تلفن  بزنه و احوال دخترشو بپرسه . چرا ؟ چون رفته بود و یک زن دیگه گرفته بود . چون زمانی که دوستش  داشتن ، بخاطر خودش نبود . زمانی که  بهترین غذاها رو براش درست میکردند برای وجود خودش  نبود . چون اون حتی نمیتونست از فرزند خودش هم سرپرستی کنه . بخدا خیلی بیشتر دلم گرفت وقتی کــه فهمیدم اون دخـتـره  اونـروز صبـح کـلاس نـداشته و بـاید بعـدازظهـر میرفتـه مــدرسه . . . 

وای خدای من ، چه کیفی داره !! برای انجام یک کار اداری ساعت ۸ صبح از میدون انقـــلاب
رد بشی ، تو اون اوج شلوغی ، روی شیشه نوار فروشی ، بین اون همه عکس خواننده های جور و ناجور ! چشمت به رخ زیبای حسام الدین سراج بیفته که با یک پیراهن آبی خوشگل داره بهت نگاه میکنه ، همونجا میخکوب بشی ! یادت بیفته که ممکنه پس از دو سال و نیم سه سال دل به دریا ! زده باشه و یک نوار جدید ...آخ جون ، تو دلت بگی : ای خدا !! یعنی میشه ؟!! و بدون درنگ از روی نرده ها بپری اونور و نگاهی به پوستر بندازی و فوری بری تو مغازه و بگی : سلام ، صبح شما بخیر ، ببخشید ! می خواستم اممممم ...  لطفا شش  ! هفت ! نه ببخشید  هشت تا از این نوار جدید آقای سراج می خواستم .. فروشنده یه نگاه به سر تا پات بندازه و با سرگشتگی تمام بگه : بله !!!! چی فرمودید ؟ ..... و وقتی نگاهتو ببینه ، بگه : نه  یعنی می گم براتون کادو بپیچم ؟؟؟ بگی : نه نیازی نیست ، باید یکی یکی پخش کنم بین دوستان .. آرام و قرار نداشته باشی تا وقتی که نوارها رو از فروشنده بگیری و بزنی بیرون .. به خدا انگاری اول صبح دنیا رو بهت  دادند ... شور و حالی داری که نگو و نپرس ... تو مسیر توی تاکسی جلد یکی از نوارها رو باز کنی و ببینی که خیلی چیزها توی جلد نوشته شده که ثابت میکنه اگر کم کار بوده ، بجاش این نوار خیلی پر بار و با ارزشه و اون روزهای کم کاری رو  تلافی  میکنه . ایمان داری که این نوار همه چیز رو ثابت می کنه .. و این بیت رو زیر لب زمزمه کنی ... 
                       اگر دیر آمدم دیر            .....             ولی شیر آمدم شیر 

............................      «  نازنین یار  »  ..............................
                         خواننده        : سید حسام الدین سراج 
                       تکنواز تار        : فرهنگ شریف 
                       آهنگ و تنظیم : مجتبی صادقی 
            روی الف : 
                      نازنین یار      شعر : ساعد باقری     
                      ماهرو           شعر : ساعد باقری
                      خمار مستی ( ساز و آواز همایون ) با غزلی از سعدی 
            روی ب : 
                      اسیر عشق      غزل سعدی 
                      رخ و زلف           مولوی و ساعد باقری 
                      شراب گلرنگ ( ساز و آواز اصفهان ) غزل سعدی 
                      شور شیدایی       شعر : ساعد باقری 
            نوازندگان : 
                         مجتبی میرزاده    : ویلن ، کمانچه 
                         هادی  آرزم         : ویلن  
                         امیر نظری           : ویلن 
                         سینا جهان آبادی : ویلن  
                         امید فتح الهی     : آلتو
                         احمد رضا قربانی  : کمانچه 
                        حمید کاملی        : ویلنسل  
                        جمال جهانشاد     : عود
                        شهریار فر یوسفی: تار
                        محمد ربانی         : تار 
                        کامبیز جهانبخش   : تار ، دو تار ، سه تار
                        سعید قربانی        : سنتور
                        اکبر طغیانی          : سنتور باس
                        داود ورزیده            : نی
                        مجتبی قاضی       : نی
                        ناصر رحیمی         : فلوت
                        فرشید حفظی فرد  : آبوا
                        مجتبی صادقی      : پیانو
                        حسین قربانی       : تارباس ، تنبک
                        محمد افشار پور     : تنبک ، دف 
          تکنوازان :
                        استاد فرهنگ شریف : تار
                        سعید رودباری  :  تنبک
         گروه کر :
                   سودابه شمس ، ریما نوزاد ، شهرام رکوعی ، محمود حسینی خواه
         طراحی و خوشنویسی : امیر صادق تهرانی
          میکس : استودیو بل ، تابستان ۸۲ 
          صدابرداران : ایرج فهیمی ، امید فتح الهی ، صادق نوری

تو زندگی ۳۵ ساله ، خیر سرم یک بار دل رو به دریا! زدم ، هنر کردم ،  یک پیشنهاد دادم ، خیلی خوش بین بودم ، فکر همه جا و همه چیز رو کرده بودم ، بادی به غبغب انداخته و به تمام دور و بریهام با افتخار گفته بودم ، باورم نمیشد ، مگه میشه ؟ ، بین اینهمه وبلاگ نویس دست کم سه چهار تا هستن که همراهیم کنن ، می خواستم از تنهائی در بیام ، می خواستم یک بار هم که شده توی یه جای گرم و نرم دستمو تو جیبم کنم ! ، می خواستم یک بار هم که شده کاپوچینو بزنم تو رگ ! ، می خواستم وقتی که رسیدیم با صدای بلند داد بزنم : گارسون ... ببین دوستان چی سفارش میدن ! ، خیلی دوست داشتم تو مسیر برگشت بزنم زیر آواز و مثل کسی که شش تا قرص EX رو یکجا انداخته بالا سرمو بچرخونم ، خیلی دوست داشتم وقتی رسیدم خونه همه چی رو واسه مامانم بگم ، خیلی دوست داشتم .... چی ؟ ادامه ندم ؟ اشکتون در میآد !! باشه تا همین جا کافیه .
گفته بودم که روز شنبه ، ساعت و زمان این قرار رو خواهم گفت ، ولی بخدا روم نشد ، چی بنویسم ؟ بنویسم که خودم تنهائی دارم میرم کافه بلاگ ! ، بنویسم ممنون که  اینقدر منو شرمنده کردید! ، بنویسم که در برابر سیل پیشنهادات رسیده غرق شدم ! ، آخه نالوطیها ! من که گفته بودم بلد نیستم ! ، آدرس رو که بلد نبودم هیچی ، کاپوچینو خوردن رو که دیگه هرگز بلد نبودم ! ، )))))) ... حالا که اینجوری شد میخوام به قولم وفا کنم ! ، من که برای شنبه تاریخ نگفته بودم ، همین شنبه آینده ! زمان رفتنم را مینویسم ! مینویسم که میخوام چه جوری ؟ با کی ؟ و با چی ؟ برم ... دیگه خود دانید ! اگه خواستید بیاید ، فقط هول نشید ! ، یکی یکی ، به همه تون میرسه !!!...