هرگز ندانم راندن مستی که افتد بر درم
در خانه گر می باشدم پیشش نهم با وی خورم

مستی که شد مهمان من جان من است و آن من
تاج من و سلطان من تا برنشیند بر سرم

ای یار من وی خویش من مستی بیاور پیش من
روزی که مستی کم کنم از عمر خویشش نشمرم

چون وقف کردستم پدر بر باده‌های همچو زر
در غیر ساقی ننگرم وز امر ساقی نگذرم

چند آزمایم خویش را وین جان عقل‌اندیش را
روزی که مستم کشتیم روزی که عاقل لنگرم

کو خمر تن کو خمر جان کو آسمان کو ریسمان
تو مست جام ابتری من مست حوض کوثرم

مستی بیاید قی کند مستی زمین را طی کند
این خوار و زار اندر زمین وان آسمان بر محترم

گر مستی و روشن روان امشب مخسب ای ساربان
خاموش کن خاموش کن زین باده نوش ای بوالکرم

یارانه­ها را قدر ندانستیم تا هدفمند شدند و اکنون باید به نان 500 تومانی سلام کنیم و برای اینکه نان سنگک کوچک خود را به دیگران تعارف نکنیم مخفیانه از گوشه­ی خیابان و از پشت ماشین­ها بگذریم تا مبادا دوستانی ببینند و ناگزیر باشیم تعارفی بزنیم و گوشه­ی نانی به آنها بدهیم!.

یادش بخیر مدرس روحانی درس معارف را که همواره این دو بیت سعدی بر زبان داشت:

مُلک اقلیمی بگیرد پادشاه                 همچنان دربند اقلیم دگر

نیم نانی گر خورد مرد خدا              بهر درویشان دهد نیم دگر

کجا رفتند آن مرام­های خوبی که مردان خدا به ما آموختند و اکنون ایشان در نقاب خاک­اند و نمی­بینند که نان به زیر عبا می­کنیم تا دیگران نبینند و درویشان، آرزو نکنند.

هدفمندی اگر سرتاپا حُسن باشد -آن گونه که فرزین و مرادی و دیگران می‏گویند- حداقل این عیب را در خود دارد که مرام­های خوب را می­خورَد و باید گفت که برای دو دو تا، چهار تا همیشه پاسخ خوبی نیست.

چشمان نگران ادبیات و اتیمولوژی (واژه­شناسی) با من زاده نشده اما خیلی وقته که منو رها نمی­کنه!. وقتی توی نوشته­های بی­شمار سیاسی پس از مرگ دلخراش قذافی چشمای آدم دنبال واژه باشه همین می­شه!. البته شاید پافشاری در کاربرد واژه­های عربی از سوی برخی افراد منو به این کار وادار کرده باشه، نمی­دونم.

پس از مرگ قذافی، یک سایت رسمی، دو تا خبر داشت. اولی درباره­ی «حمید رسایی» (نماینده­ی مجلس) بود و در تیتر خبر دوم آمده بود: «در رسای قذافی!». می­دونم که منظورش «رثا» بود که هم­خانواده­ای است برای «مرثیه» و «گریه و زاری» اما نمی­دونم به دلیل نام بردن از «رسایی» در جملات بالایی بود که اینجوری نوشت یا از «بی­سواتی!».